Van topsport naar thuiskomen
* For English: see below
Mijn verhaal begon op de atletiekpiste. Als zevenjarig meisje begon ik te lopen bij mijn
lokale atletiekclub, puur voor het plezier. Wat startte als spel, groeide langzaam uit tot een
grote passie.
Vanaf mijn 18e werd trainen meer gestructureerd en begon ik te dromen van wat mogelijk
zou zijn als ik echt alles zou geven.
Die jaren brachten me naar internationale kampioenschappen, Europese finales en
persoonlijke records. In 2011 liep ik het Belgisch record op de 1500 meter en werd ik
6e op het EK indoor, een moment waarop alles leek samen te vallen. Mijn leven draaide
om familie, trainen, studeren, doelen stellen en steeds verder verleggen wat ik dacht dat mijn grenzen waren.
En toen kwam er abrupt een andere realiteit.
In de zomer van 2011 kreeg ik de diagnose van een chronische vorm van bloedkanker (CML).
In plaats van me voor te bereiden op de Olympische Spelen, bracht ik mijn tijd door in ziekenhuizen.
Mijn lichaam, dat altijd mijn kracht was geweest, voelde plots onbetrouwbaar, moe en kwetsbaar.
Lopen bleef, in een andere vorm. Het werd geen prestatie meer, maar een manier om te overleven. Om mezelf niet te verliezen in alles wat onzeker en oncontroleerbaar was. Mijn vorm van therapie.
Op hoog niveau competitief sporten bleek niet langer haalbaar, ondanks mijn pogingen en
doorzettingsvermogen. Na jaren van behandeling kwam mijn ziekte in een sluimerfase en
kon ik mijn medicatie stopzetten. Toch bleven de gevolgen, vermoeidheid, neuropathie,
sinusknoopziekte, en andere fysieke en mentale uitdagingen aanwezig.
Desondanks keerde ik terug naar de atletiek en kon ik in 2019 en 2021 opnieuw deelnemen
aan Europese kampioenschappen. De Olympische Spelen bleven net buiten bereik. Pijnlijk, maar ook
eerlijk: ik had gedaan wat binnen mijn mogelijkheden lag.
Parallel aan dit alles doorliep ik intense persoonlijke en traumatische processen. Het zoeken naar houvast, betekenis en thuiskomen bij mezelf werd minstens even belangrijk als elke sportieve ambitie ooit was geweest.
Mijn lichaam bleef signalen geven en ik leerde langzaam luisteren.
Vandaag kijk ik met zachtheid naar die weg. Niet als een verhaal van winnen of verliezen,
maar als een verhaal van volhouden, aanpassen en blijven bewegen, ook wanneer het leven
anders loopt dan gepland. Die ervaringen draag ik mee, niet als last, maar als basis voor hoe
ik vandaag in het leven en in mijn werk sta.
*Klik hier voor de reportage van De Warmste Week met als thema Onzichtbare Aandoeningen
.jpg)
My story began on the athletics track. I started running at the age of seven, simply because I loved it. What began as play slowly turned into dedication, discipline and big dreams. As a teenager, I started to wonder what would be possible if I truly committed myself.
Those years led me to international competitions, European championships
and personal bests. In 2011, I ran the Belgian national record in the
1500 meters and became 6th at the European Indoor Championships,
a moment when everything seemed to align. Training, studying and constantly
pushing my limits defined my daily life.
Then, unexpectedly, everything changed.
In the summer of 2011, I was diagnosed with a chronic form of blood cancer (CML). Instead of preparing for the Olympic Games, I found myself in hospitals and medical offices. My body, once my greatest strength, became fragile, exhausted and unpredictable.
Running remained, but its meaning shifted. It was no longer about performance, but about survival. About holding on to something familiar while everything else felt uncertain. Competing at the highest level became increasingly difficult, despite my efforts and determination.
After several years of treatment, my illness entered a dormant phase and I was able to stop
medication. Some physical consequences, such as neuropathy and chronic fatigue, never fully disappeared.
Still, I returned to elite competition and participated in European Championships in 2019 and 2021.
The Olympic Games, however, remained just out of reach. Painful, but also honest. I had given what
I could.
Alongside this journey, I went through profound personal and traumatic experiences. Searching for
meaning, stability and a sense of home within myself became more important than any medal ever
could be. My body continued to speak and over time, I learned to listen.
Today, I look back on this path with gentleness. Not as a story of success or failure, but as a story of adaptation, resilience and learning to move differently when life asks it of you. These experiences now form the foundation of how I live and work: grounded, attentive and deeply respectful of the body’s wisdom.
From Elite sports to coming home
Personal Best
International Championships
